روش درمانی پی‌آرپی یکی از شاخه‌های پیشرو در پزشکی بازساختی است که با بهره‌گیری هوشمندانه از فاکتورهای رشد موجود در پلاکت‌های متمرکز، روند ترمیم بافتی را فعال می‌کند. این رویکرد به عنوان درمانی کمکی در پروتکل‌های بالینی برای مدیریت انواع زخم‌های دیابتی، عروقی و آسیب‌های فشاری به کار می‌رود تا بستر سلولی آسیب‌دیده با ترشح مداوم واسطه‌های بیولوژیک از حالت رکود خارج شده و مسیر فیزیولوژیک التیام را طی نماید.

پلاکت‌های غلیظ پس از تزریق یا قرارگیری در بافت هدف، فاکتورهای زیستی مختلفی همچون پروتئین‌های ترشحی و سیتوکین‌های محرک را در ماتریس خارج سلولی آزاد می‌کنند. این فرآیند موجب تحریک تمایز سلولی، مهاجرت فیبروبلاست‌ها و تعدیل محیط التهابی مزمن زخم می‌شود؛ بنابراین شرایط زیستی موضع برای تکثیر سلول‌های جدید مهیا گشته و بستر گرانولاسیون جوان با کیفیت ساختاری استاندارد در لایه‌های آسیب‌دیده پی‌ریزی می‌گردد.

رگ‌زایی فیزیولوژیک پیش‌نیاز حیاتی نجات سلول‌های تحت استرس در بافت‌های کم‌خون به شمار می‌رود که پی‌آرپی با آزادسازی فاکتور رشد اندوتلیال عروقی آن را تقویت می‌کند. توسعه این مسیرهای مویرگی نوپا، جریان اکسیژن و انتقال مواد مغذی را به کانون زخم برقرار کرده و از پیشروی ایسکمی موضعی جلوگیری می‌نماید تا پایداری ساختار سلولی در روند ترمیم مداوم تضمین شود.