پیشگیری منظم، اثربخشترین راهکار برای تثبیت سلامت بافتها و جلوگیری از بازگشت عوارض آسیبهای عروقی در بیماران مبتلا به دیابت است. رعایت دقیق اصول بهداشتی روزانه، معاینه موضعی پایدار و کنترل دقیق پارامترهای متابولیک بدن، پتانسیل بروز زخمهای جدید را به شدت کاهش میدهد. اتخاذ پروتکل مراقبت خانگی تحت نظر متخصص، در کنار استفاده از پاپوشهای استاندارد، سد دفاعی مستحکمی در برابر انسداد مجدد مویرگها، تخریب بافتی و خطر سیاهی مجدد پا ایجاد مینماید.
پاها را روزانه با آب ولرم و شویندههای ملایم بشویید. قبل از شستشو، دمای آب را کنترل کرده تا سوختگی رخ ندهد. سپس با حولهای نرم، خصوصاً فاصلههای میان انگشتان را کاملاً خشک کنید تا رطوبت باقیمانده زمینه رشد قارچها و ایجاد زخمهای خیسخورده را فراهم نسازد.
به دلیل کاهش حس درد، روزانه تمام قسمتهای پا به ویژه کف و پاشنه را با آینه دستی ارزیابی کنید. هرگونه تاول، خراشیدگی، قرمزی غیرطبیعی، پینه یا تغییر رنگ بنفش را فوراً یادداشت نمایید تا با اقدام به موقع، از عمیق شدن زخم و آغاز نکروز پیشگیری گردد.
حتی در محیط داخل خانه و روی فرش هرگز پابرهنه راه نروید. اجسام تیز کوچک، سوزن یا جسم خارجی بدون ایجاد درد وارد پوست بیحس شده و عفونتهای پنهان میسازند. همواره از دمپاییهای روفرشی نرم، طبی و بسته استفاده کنید تا سلامت پوست محافظت شود.
ناخنها را دقیقاً به صورت افقی و صاف کوتاه کنید و از گرد کردن یا فرورفتن در گوشههای پوست جداً بپرهیزید. لبههای تیز را با سوهان نرم کنید. فرو رفتن ناخن در گوشه بافت، جراحت موضعی ایجاد کرده و به علت اختلال خونرسانی سریعاً عفونی میگردد.
از کفشهای پنجهپهن، طبی و بدون فشار موضعی همراه با جورابهای نخی روشن و کاملاً بیدرز استفاده کنید. جورابهای ضخیم روشن علاوه بر کاهش اصطکاک، ترشحات احتمالی زخم را سریعاً نشان میدهند. قبل از پوشیدن کفش، داخل آن را برای وجود سنگریزه بررسی نمایید.
شاخص قند خون سهماهه (HbA1c) را با رژیم و دارو زیر نظر پزشک تنظیم کنید. همچنین سیگار و دخانیات را فوراً قطع نمایید، زیرا نیکوتین موجب اسپاسم و تنگی شدیدتر شریانها شده و سرعت سیاه شدن بافتهای آسیبدیده پا را به میزان بالایی افزایش میدهد.
پاسخهای دقیق و علمی به مهمترین ابهامات و نگرانیهای شما درباره مراحل تشخیص، احتمال قطع عضو و روشهای حفظ بافت پا.
منابع :
منبع:
